martes, septiembre 13, 2011

10/09/2011 - Can Jorba

Txell en Punktual.

Txell y yo salimos de casa y pasamos a buscar a Carles que finalmente también se ha animado. Montamos en la furgo y pasamos por Vilassar para acabar de cargar. Zombi y Gaspar se vienen con nosotros.

Parada casi obligatoria en el Bruc para almorzar y no perder las buenas costumbres.

Con los estómagos algo más tranquilos, tras la pista y una corta aproximación, llegamos a Can Jorba. Zombi y Gaspar se van un poco más a la derecha, al Sector Bauma, y yo me quedo con Txell y Carles en el Sector Vesper para probar algo más fácil.

Empezamos con Punktual 5+. Primera vía y primeros miedos. Ya hace tiempo que no escalaba por Montserrat, pero paso a paso, voy cogiendo confianza y disfrutando de la escalada. Llego a la reunión, monto y me bajo. Es el turno de Txell. La entrada es algo durilla y después de momentos de cachondeo, ayudada por Carles, inicia la vía mientras yo estoy estoy entre asegurarla o intentar disimular la risa. Sube bien, confiada y con movimientos bastante precisos. A media vía necesita colgarse un momento pero en un minuto vuelve al ataque y soluciona el paso y ya no para hasta llegar a la reunión. Teniendo en cuenta que es su tercera vía y la primera en Montserrat, creo que ha sido una actuación bastante buena. Carles que ya ha escalado en alguna ocasión, resuelve la vía con bastante facilidad.

Nos vamos a buscar a los otros al Sector Bauma. Zombi esta trabajando en la Vía 2 8a y Gaspar ha montado la Vía 3 7b+. Aprobecho que está la cuerda y pruebo la vía en Top Rope. Actuación triste, colgando de cada cinta y dejando que los pies se escapen en todos los pasos. Lo único que me alegra es que los pasos, aislados, me han salido todos... será cuestión de seguir probando.

Dejamos a Zombi y Gaspar y nos volvemos hasta el Sector Columpi.

Justo al llegar, encontramos que una pareja de colombianos se plantea abandonar, temporalmente, la vía que están haciendo y nos ofrecen acabarla a nosotros.

Me meto en Xapes Negres 5+. Buena vía y bastante disfrutona. Monto reunión y bajo. Se mete Txell y aunque se cuelga en una ocasión, se nota la mejora en comparación a la anterior vía.

Llegan Zombi y Gaspar que ya han finalizado sin éxito sus batallas. Carles se mete en Xapes Negres y vuelve a subir bastante bien.

Antes de irnos vuelvo a repetir la vía para cambiar las cintas y la cuerda y dejarla montada para la pareja colombiana.

Recogemos todo y nos volvemos para casa.

miércoles, agosto 31, 2011

27/08/2011 - Pica d'Estats

Txell, Iol, Dani y yo en la pica d'Estats.

Paso por casa de Txell para cargar la furgo y acompañados de una inesperada y fuerte tormenta de verano nos ponemos en marcha. Parada previa en el supermercado para hacernos con los víveres y carretera hasta Sort.

Txell nunca ha ascendido un 3000 y decidimos, hace ya algunos días, que una buena opción para estrenarse era una ruta que hice con Gordo hace ya unos años.

Llegamos bastante tarde a Sort y allí nos encontramos con Iol y Dani, que han estado unos días por Benasque. Solo son sensaciones pero cenando ya parece que seamos amigos de hace mucho tiempo y eso que a Dani lo acabo de conocer y con Iol no me he visto más que un par de veces.

Terminada la cena, volvemos a las furgos. Después de un tramo de carretera y de superar la interminable pista, llegamos al parking que hay bajo el Refugio de Vallferrera. La noche es fría y no acompaña demasiado para estar charlando aunque sobre nuestras cabezas tengamos un precioso cielo estrellado. En pocos minutos tenemos todo montado y nos ponemos a dormir.

Madrugamos y aunque el frío sigue siendo intenso, el despejado amanecer augura un buen día de sol.

Nos ponemos en marcha a buen ritmo, de hecho, están todos bastante más fuertes que yo y tengo que disimular con una sonrisa cuando alguno de ellos pregunta como va. Otra técnica para tomar aire y recuperarse un poco es parar a mirar el paisaje y comentarles con voz entrecortada lo bonito que es.

Vamos caminando emparejados, a ratos charlo con Txell, a ratos tengo la suerte de poder conocer un poco a Dani. Llegamos hasta el Estany de Sotllo y desde allí subimos hasta el Estany d’Estats donde nos tomamos un descanso antes de desviarnos de la ruta normal a la Pica d’Estats.

Momentos de tensión con bastante aire a nuestras espaldas.

De nuevo nos ponemos en marcha, dejando a nuestras espaldas el Estany d’Estats y ascendiendo por una pedregosa torrentera, llegamos, tras algún descanso, a la primera cima del día, Pic Rodó de Canalbona (3004 m). Desde allí no nos cuesta demasiado llegar a la segunda cima, Punta Gabarró (3115 m).

A partir de aquí, la ascensión se complica un poco y nosotros para darle más ambiente nos liamos y en vez de subir directamente a la arista acabamos flanqueando un tramo. Un buen patio en la espalda y roca podrida que casi cae al tocarla... vaya bautizo para Txell. Dani y Iol suben más rápido y Txell y yo nos lo tomamos con calma. Llegamos a una sección algo más complicada y le digo a Txell que se espere un momento. Asciendo por una chimenea y parece que una vez superada, todo es más sencillo. Pero subir por la chimenea, creo que le va a costar y prefiero volver a bajar. Reculamos unos metros y justo cuando voy a empezar a subir otra vez aparece Dani para indicarnos que justo por allí, podremos subir bien. Superamos los últimos metros hasta la arista y ya, en un corto paseo, llegamos a la cima de la Pica d’Estats (3143 m).

Nuestra habitación.

Abrazos, besos y sonrisas. Iol, que ya me lo comentó la anterior noche, saca una botellita de ratafía y así celebramos el primer 3000 de Txell. Llega un grupo que llevábamos detrás, nos miran un poco preocupados sin entender porque hemos subido por donde lo hemos hecho. Nos comentan que una chica que iba con ellos, al ver por donde hemos subido, ha preferido darse la vuelta. Nos hacemos unas fotos y llegan las terribles despedidas.

Dani vuelve para casa, al Pais Vasco y Iol se baja con él. Doy un beso a Iol y un abrazo a Dani y por un momento me desmonto... lo acabo de conocer hace apenas unas horas y ya me jode despedirme. He tenido la suerte de conocer a una gran persona.

Txell y yo, algo tocadillos por las sensaciones, vemos como empiezan a descender y nosotros nos acercamos hasta el Pic Verdaguer (3131 m).

Allí nos apalancamos un rato, charlamos disfrutando de las vistas y decidimos cual será nuestro siguiente paso. Nos encontramos bien y decidimos bajar hasta el collado, dejar las mochilas y acabar el día ascendiendo al Montcalm (3077 m).

Volvemos a por nuestras cosas y descartamos volver a subir al vivac que ya habíamos visto. Bajaremos dirección al Port de Sotllo con la esperanza de encontrar algo por allí.

Al final, junto a l’Etang de la Cometat d'Estats, encontramos un sitio aceptable. aunque no demasiado bueno si es cierto que al menos es plano y nos podremos estirar los dos. Reforzamos y elevamos un poco el vivac que encontramos y nos preparamos para el frío. En muy pocos minutos nos alcanza la sombra y la temperatura empieza a bajar. Disfrutamos de una cena rápida acompañados por la visita de un Isard y poco después ya nos metemos en los sacos mientras arriba las montañas siguen bañadas por el sol.

Txell desde la cima del Sotllo celebrando las 6 cimas. Las otras 5 quedan a su espalda.

Algo más tarde ya estamos durmiendo arrullados por el viento que nos acompañará casi toda la noche. Casualmente, sobre la hora de las brujas, nos despertamos los dos y compartimos, en silencio, un maravilloso cielo estrellado. Volvemos a dormirnos poco después.

Mi saco de verano se queda corto para el frío que está haciendo y de madrugada Txell me tiene que tapar los pies con sus piernas para que no se me congelen los deditos. Nos levantamos tarde y almorzamos sin prisas, esperando que nos salude el sol para ponernos en marcha y salir de nuestros sacos.

Finalmente la luz del sol que ha ido bajando por las paredes que quedan a nuestra espalda llega a nuestra pequeña habitación y llega el momento de recoger todo, cargarnos de nuevo las mochilas y volver a caminar.

Llegamos hasta el Port de Sotllo y desde allí ascendemos la última cima de la zona, Pic de Sotllo (3072 m).

Paisajes que se merecen una visita.

El día es radiante, no tenemos prisa y queremos disfrutar de todo lo que tenemos a la vista. Decidimos bajar hasta el Circo de Sotllo y pasear junto a los pequeños lagos que hay por allí. Llegamos al último de ellos y empezamos una suave bajada hasta el Estany de Sotllo para ir a encontrar el camino por el que ayer subíamos.

Alegría.

Paseo de vuelta a la furgo. Descargar, recoger todo, limpiarnos un poco, cambiarnos y carretera hasta casa con una sonrisa dibujada en nuestras caras y la sensación de haber vivido un muy buen fin de semana.

jueves, agosto 25, 2011

21/08/2011 - Collsuspina

Nil en Curset.

Después de una mala noche de calor compartiendo habitación con un par de mosquitos con muchas sed, almuerzo con Nil y Jan y algo más tarde pasamos a buscar a Zombi.

De nuevo subimos hacia Collsuspina. Cada uno a seguir con su proyecto.

Llegamos y ya hace calor, aunque de momento se puede escalar. Nos encontramos con Diego, un chaval muy agradable que conocimos en nuestra anterior visita. Hoy escalar con nosotros, probando la misma vía que Zombi.

Elegimos turno. Zombi monta Missing You 8a y repasa los pasos. Yo monto Àcid Satànic 7a, pero me vuelvo a pelear con el crux y no encuentro una manera de resolverlo. Me bajo algo fustrado y le paso el turno a Diego que probará Missing You mientras yo le monto a los guerrilleros Curset IV.

A Nil le ayudo a superar el primer paso pero el resto de la vía lo sube bastante bien. A Jan ya le cuesta bastante más y prefiere subir poco más de un metro y columpiarse un poco.

Desmonto la vía y vuelvo con los otros.

Zombi le da un pegue a su vía pero falla al ir a un paso de hombro. Yo pruebo la mía y finalmente encuentro el paso que estaba buscando. Lo pruebo un par de veces más y ya solo me falta superar el miedo y o montar un alargo o chapar una vez superado el crux. Bajo contento.

Diego prueba de nuevo Missing You pero tampoco tiene suerte.

Jan tras la sesión de columpio.

El sol empieza a dar en nuestras vías y el calor es bastante insoportable. Damos la escalada por finalizada y nos volvemos para casa.

sábado, agosto 20, 2011

20/08/2011 - Camino de Santiago


El passat dissabte acompanyava a la Txell i a la Iol a l’estació del Nord per carregar les bicicletes en un bus que les deixaría a Logroño.

Desde Logroño, sortint diumenge de matinada i seguint el camí francès de montanya, s’han carregat a les cames 645 km, plens de bons moments, molts somriures, nous coneguts i algúns moments més durs, per arribar avui, cap a les 13:30 a Santiago de Compostela.

MOLTES FELICITATS!!!

17/08/2011 - Sant Llorenç

Toni en Els Cridaners.

Algo cansado por una mañana de trabajo en el nuevo Plafó del Piri, quedo con Toni en Mataró después de una comida de diez minutos.

Nos acercamos hasta Sant Llorenç. Aparcamos en los depósitos y pateo, bajo el castigo del sol, hasta la Pared Gran.

Toni saluda a unos amigos y también encontramos a Leti. Mientras charlamos con ella llega Joana. Un ratito más de charla para recuperarnos de la caminata y nos vamos a buscar alguna vía.

Para calentar Toni elige el primer largo de Súbete a mi piel 7a. No encadena por culpa de un resbalón tonto con un pie. Yo sigo encontrándome flojo. Pruebo directamente en Top Rope y me tengo que colgar un par de veces para llegar a la reunión. Desmonto la vía y acompaño a Toni para asegurarlo en su proyecto.

Llegamos al pié de vía, Els Cridaners 7c. Al dejar la mochila una pequeña serpiente se esconde entre las hojas sin darme tiempo de hacerle una foto. Toni se mete en la vía y va tirando hasta los últimos pasos en los que parece que hay un dinámico largo y no consigue pillarlo. descansa y acab de montar la vía.

Aprobecho la cuerda para hacer un Top Rope hasta más o menos media vía, pero no tengo fuerzas para seguir subiendo y le pido que me baje.

Toni se mete de nuevo y en el crux falla de nuevo el dinámico. Me pilla desprevenido y aunque paro la caída, al estar de lado a la cinta, me tira para adelante hasta la pared y baja más de la cuenta.

Otro descanso. Charlamos un rato y Toni se vuelve a meter. Esta vez supera los pasitos del bombo pero se queda sin fuerza justo después y se acaba colgando.

Nos despedimos de la gente. Paseo de bajada y coche hasta casa.

viernes, agosto 19, 2011

15/08/2011 - Collsuspina

Nuestras vías: Acid Satànic y Missing You.

Zombi pasa a recogerme por casa y nos subimos para Collsuspina. Antes de llegar a la escuela paramos en Tona para almorzar tranquilamente mientras el sol empieza a calentar sus dominios.

La idea inicial es ir a escalar a La Visera pero el calor que pasamos antes de llegar a los pies de vía es sofocante y esperar hasta que entre la sombra nos haría perder demasiado tiempo. Volvemos hasta el coche y nos acercamos hasta el sector clásico.

Enseguida nos decidimos cada uno por su vía.

Empiezo yo y me meto en Acid satànic 7a. Monto la vía trampeando los pasos y no encuentro la forma de tirar del bidedo...no se si todavía me resiento de la minilesión o que el culo me pesa demasiado.

Zombi se mete en Missing You 8a y tambien monta su vía estudiando los pasos.

No estoy muy fino y pruebo mi vía en top. Mejoro las secuencias de abajo pero la parte de arriba me sigue tirando para atrás y no encuentro el método. Zombi da un pegue a su vía pero falla en el lance al bidedo.

Me molesta el dedo y prefiero no seguir escalando. Después de charlar y descansar un rato Zombi vuelve a dar un pegue y esta vez supera todos los pasos cambiando la secuencia y se cae en la parte fácil.

Damos la sesión por finalizada. Paramos en Tona para comer algo y nos bajamos para casa.

martes, agosto 16, 2011

14/08/2011 - Ferrata Baumes Corcades

Carles y Jaume en el tramo más durillo.

Sin madrugar demasiado, nos encontramos Carles, Jaume y yo. Subimos a la furgo y carretera hasta Centelles para pasar la mañana en la Ferrata de les Baumes Corcades.

Al llegar ya vemos que gente no hay demasiada pero nuestro gran problema va a ser el calor.

Llegamos hasta el principio de la ferrata ya acalorados. Nos preparamos con nuestro super equipo de ferratas y nos ponemos en marcha.

Sobre la ferrata no hace falta comentar nada especial...hemos ido haciéndola sin dificultades y con bastante risas.

Ya cuando bajábamos, sobre las dos del mediodía, nos preguntábamos como hay gente que quiere tan poco a la pareja y se lleva a la novia a empezar la ferrata a esa hora...calor mortal!!!

viernes, agosto 05, 2011

03/08/2011 - Margalef

Vistas desde Ca la Marta.

Otra vez el mismo destino para dos días de escalada, otra vez a Margalef. El acompañante en esta ocasión, Zombi.

Seguimos el ritual. Carretera hasta La Granadella, almuerzo y otra vez a la carretera para aparcar la furgo junto a la presa.

La idea original era visitar el sector Reggae y hacer tiempo allí para que más tarde Zombi probara algo por el Laboratori. El calor no perdona y tras muy pocos minutos de pateo bajo un sol abrasador decidimos quedarnos en Ca La Marta, que nos queda algo más cerca.

Me decido por Lacasitos de merda 7a, que aunque no lo recordaba resulta que ya la había probado en diciembre. Consigo solucionar los pasos y monto la vía. Zombi se mete en Noches de amor y mierda 7b+ y también monta su vía. Charlamos con una pareja bastante agradable que nos comentan que han estado equipando vías bastante largas por Chulilla.

Segundo pegue y cuando ya voy al agujero bueno de antes de la reunión pongo mal un pie, se escapa y no llego. El resultado es que el monodedo de derecha me deja el dedo tocadillo. Zombi encadena su vía bastante sobradillo.

Tercer pegue. Salto desde el monodedo convencido de pillar bien el agujero y me quedo corto. El resultado es que me quedo sin encadene y el dedo bastante jodido...ahora la molestia se ha convertido en dolor...hoy fijo que ya no escalo más y para mañana no tengo muy buenas expectativas.

Nos bajamos de nuevo a la furgo y nos acercamos hasta el Laboratori. Las vías siguen bañadas en sol, pero en la gran bauma se puede escalar a la sombra. Zombi se mete en Sikau tot 7c, una vía muy plafonera, totalmente horizontal. Ponemos las cintas con la caña. Estudiamos los posibles movimientos y a por ella. Zombi le da un primer pegue mirando los movimientos y la mejor manera de ir chapando. Pruebo yo y a la segunda chapa ya estoy colgado...me falta fuerza y el dedo me molesta bastante y voy con miedo... Se acabó la escalada. Zombi le da un par de pegues más pero no consigue apuntarse la vía. La dejamos montada para el día siguiente y vamos a buscar algo más fácil para mi.

Nos acercamos hasta El Totxo d’en Fredi. Pruebo Parlamassa 6b, pero con el dedo fastidiado me falta confianza y no me atrevo a forzar los pasos. Me tengo que colgar para encontrar un nuevo método. Soluciono y me bajo pero ya no me atrevo a meterme de nuevo. Dejo reposar el dedo.

Se hace tarde, Zombi todavia quiere probar algo por El Laboratori pero falta fuerza y nos volvemos para la furgo.

Cena en el Hostal del Pi y birrillas en Cal Vernet antes de ir a dormir.

Zombi memorizando Sikau tot.

Nos despertamos pronto. Esperamos a que abran Cal Vernet para almorzar. Bocata, café y nos ponemos en marcha. El dedo me duele...hoy no escalo...me toca hacer de chico grigi.

Nos acercamos de nuevo a El Laboratori donde Zombi da tres pegues más a Sikau tot. No tiene suerte y pincha en el último paso para ir a la reunión. El resultado se salda con la piel de un dedo completamente levantada. Dejamos la zona y nos acercamos hasta el Bloc del Pork. Zombi se mete en Nyaps i cols 7b+ pero las fuerzas ya no le acompañan y aunque monta la vía ya no se ve con ganas de darle un pegue. Desmontamos y nos volvemos para la furgo.

Una última visita antes de dar el día por finiquitado. Nos acercamos hasta Can Elone. Vías muy explosivas y cortas. Zombi monta Del sis 7a, pero le falta chicha. Desmonta y nos volvemos para la furgo.

Otra parada en La Granadella y después de comer, el helado y un café, nos volvemos para casa.

martes, agosto 02, 2011

30/07/2011 - Margalef

Vistas desde Can Verduras.


Paso a recoger a Ruben y prescindiendo de las predicciones catastróficas de los señores del tiempo nos decidimos, ya en la furgo, por bajarnos hasta Margalef.

Cruzamos Barcelona con lluvia y nos encontramos con unas nubes amenazadoras concentradas sobre Montserrat, después...sol y buen tiempo!!!

Parada casi obligatoria en La Granadella para almorzar y vuelta a la furgo. Poco después ya estamos aparcando con la idea de hacer una visita a Can Verduras. Enseguida nos llevamos una idea de lo que va a ser el fin de semana...y es que yo ya no recordaba que estamos en Moscalef...y cuando aprieta el calor tienes tantas moscas alrededor que te llegas a sentir caca.

Llegamos en pocos minutos al sector y parece que tanto las moscas como la gente se han puesto de acuerdo por irnos todos al mismo sitio. Para calentar nos metemos en Baginades 6b+. Empiezo yo y voy bastante bien hasta que a dos chapas de la reunión no consigo ver por donde va la vía y me acabo colgando para buscar la siguiente chapa, escondida bastante más a la derecha de donde yo buscaba. Ruben le da un pegue y encadena sin problemas. Después la repito yo y ya sabiendo por donde van los pasos, encadeno, con mis temblores cotidianos, pero bastante bien. Al bajar pongo las cintas en la vía de su izquierda.

Ruben se mete en O’Mar Galef 7b. Va montando poco a poco y estudiándose los pasos. Al bajar me llega el turno y me meto en El día de la Bestia 7a a la que le había dejado las cintas puestas. Cuando me doy cuenta, tengo delate de mis narices la reunión. Encadene y alegría.

Turno de Ruben. No consigue encadenar y acaba la vía estudiando los pasos con más detenimiento. Yo la pruebo en Top Rope pero el paso de para salir de la repisa me tira para atrás y me tengo que pillar de la cinta. El resto de la vía, aunque con descansos, consigo solucionarlo más o menos bien. Ruben le da otro peque pero sigue sin suerte... y el calor y las moscas no ayudan en nada.

Descansamos un poco y algo más tarde me meto en Krilín 6b+. Encadeno, aunque cansado, sin demasiados problemas. Ruben tampoco sufre demasiado para llevársela. El todavía se siente con fuerzas para meterse en Murcielagus 6b+. Yo esta prefiero dejarla para otra visita...vamos, que ya no tiro.

Recogemos, nos despedimos de la gente, nos bajamos hasta la furgo y de allí al bar del pueblo.

Una clara y varias Volls más tarde el bar se ha llenado con los mismos que nos hemos encontrado en el sector. No hay ganas de cocinar. Un plato combinado, otra Voll y a dormir.


Vistas desde el Racó de la Finestra.

Noche tranquila y algo calurosa. Al despertar, recogemos todo y nos acercamos otra vez al bar para almorzar algo. Subiendo por la rampa, un coche nos pide paso y será que el mundo es tan pequeño como dicen...nos encontramos con Marc y Carles.

Almorzamos los cuatro tranquilamente. Nos ponemos al día sobre nuestras vidas. Cachondeo entre nosotros y bromas con los dueños. Para más casualidad resulta que nos vamos todos para el mismo sector.

Parking, pateo y en pocos minutos estamos en el Racó de la Finestra.

Nos metemos en Laverint d’ombres 7b. Empiezo yo y voy montando la vía. Uno de los primeros pasos me lo he de saltar y me pillo de la cinta. A una chapa antes de la reunión, aunque he ido de cinta a cinta, decido que ya he tenido suficiente “calentamiento”.

Me bajo y me encuentro casi cara a cara con un chaval muy largo...Adam Ondra.

Llegan Marc y Carles que han estado calentando por ahí y se ponen en alguna vía de más a nuestra izquierda. Ruben se mete en nuestra vía, va recordando pasos y acaba de montarla. Yo le doy un pegue en Top Rope y a parte del paso del inicio que se me resiste el resto va saliendo con algún descanso. Llego a la reunión contento...todavía me falta mucho pero ya no me parece imposible.

Descansamos. Charlamos los cuatro y hacemos broma de un Ondra que solo duerme y hace un 7c como si nosotros hiciéramos cuartos. Hasta se permite quedarse colgado de un bidedo cuando se le rompe una presa de pie. La verdad es que estuve tentado de pegarle el cambiazo a la bolsa de magnesio, que es la misma que la mía, para ver si así se me enganchaba algo.

Ruben le da un último pegue a Laverint d’ombres pero la vía se resiste y tendremos que volver otro día. Nos despedimos de Marc y Carles. Saludamos al resto de escaladores, creo que polacos, y nos volvemos para la furgo.

De nuevo paramos en La Granadella y desde allí, ya hasta casa.

domingo, julio 31, 2011

24/07/2011 - Matagalls

Matagalls 1697 m.

El sábado salimos bastante tarde de Premià con la intención de llegar al Coll de Jou, e intentar al día siguiente, la ascensión al Taga 2040 m. pero a medio camino los guerrilleros ya están quedándose fritos y optamos por un cambio repentino de planes. Nos desviamos en Tona, dirección Seva y llegamos hasta Coll Formic.

Montamos el campamento en pocos minutos, cenamos a la luz de los frontales y metemos a los peques en la furgo a dormir. Están encantados con la experiencia. Txell y yo charlamos un rato y también nos decidimos por ir a dormir.

Nos levantamos tempranito y almorzamos con calma, preparamos lo necesario, nos abrigamos y nos ponemos en marcha sin ninguna prisa. Tanto Txell como yo no tenemos ninguna expectativa de llegar al Matagalls 1697 m. con los guerrilleros. Intentaremos dar un buen paseo por la montaña y disfrutar de un día algo fresco y con una espesa niebla.

Tanto Nil como Jan van encantados con los palos e incluso los utilizan bastante mejor de lo que recuerdo cuando yo los utilicé por primera vez. Al poco rato de caminar nos encontramos con unas cuantas vacas y claro...tenemos que acercarnos a verlas bien cerca. A Jan le dan miedo las caras de las vacas pero por detrás no le importa acercarse lo suficiente como para que suponga un reto que explicar a la vuelta al cole.

Dejamos las vacas y seguimos la ascensión hasta parar en una zona más plana. Aquí nos tomamos un descanso. Comemos unos frutos secos y nos hacemos cuatro fotos. Preguntamos a los guerrilleros si quieren seguir y nos miran con cara rara como preguntándose a que viene la duda.

Recogemos y seguimos subiendo con calma hasta que a lo lejos ya se ve la cruz que indica la cima. Cada vez está más cerca y las dudas sobre lo que iba a ser el día se disipan.

Llegamos los cuatro a la cima. Yo me emociono y los agobio con abrazos y besos. La primera cima de Nil y Jan, Matagalls 1697 m. Espero que no sea la última.

Nos hacemos cuatro fotos, descansamos un rato y empezamos la vuelta a Coll Formic.

Tanto Nil como Jan comentan que están cansados pero Nil acaba bajando corriendo con Txell y Jan no quiere ni oír hablar de bajar a caballito o sobre mis hombros...el quiere bajar solo.

Al llegar de nuevo a la furgo, comemos algo, recogemos todo con calma y nos volvemos para casa con una inmensa sonrisa de orgullo dibujada en la cara.

miércoles, julio 20, 2011

16/06/2011 - Calders - Núria

Txell en Xiroia.

Txell y yo nos despertamos con una dosis importante de sueño. Cargamos su furgo con todo lo que vamos a necesitar para el fin de semana y poco después ya estamos en la carretera.

Llegamos a Calders y nos encontramos con Zombi y Jordi que han llegado pocos minutos antes que nosotros. Almorzamos con calma, charlando animadamente. Una vez terminados los cafés salimos hacia los coches. Al llegar al parking ya podemos comprobar que a Zombi se le ha olvidado pactar con el diablo y que el sol, hoy, no nos va a perdonar. Bajamos hasta las vías.

A los pocos pasos tengo la sensación de que se me ha enganchado un chicle en la suela de la chancleta pero miro el pie y no hay chicle...ni tampoco suela. La suela ha decidido quedarse unos metros más atrás. Unas chanclas que han muerto trabajando.

Empezamos a escalar. Yo me meto en De la Terra 7b+. Voy montando de cinta en cinta y me quedo frito ante el paso duro de las regletillas. Pruebo unas cuantas veces pero soy incapaz de tirar para arriba y acabo pidiéndole a Zombi que me devuelva al suelo. Para ser la primera vez en mi vida que pruebo un 7b+ no está mal del todo. Falta mucho trabajo pero tampoco lo he visto como algo imposible...al menos, esta vía.

Zombi se mete en su proyecto, Aromas de Calders 7c. Monta la vía recordando los pasos y al bajar me pone la cinta que no he conseguido colocar.

Monto un IV, que está a la izquierda del todo. Tanto Txell como Jordi se estrenan en la escalada y esta primera vía da la sensación que se les ha quedado corta...quieren más.

El calor pasa factura. Es mi turno. Me meto con mi nuevo proyecto y aunque vuelvo a quedarme en el mismo paso, la parte de abajo sale del tirón. Pruebo de nuevo el paso de regletas y un vuelo de unos terribles 60 centímetros consigue que un grito desgarrado salga de mi garganta. El cachondeo es general...ahora si que ya no puedo seguir.

Zombi prueba su proyecto pero el calor consigue que los pies le resbalen en la mitad de los pasos y al final se acaba colgando.

Monto Xiroia V+. Se mete Txell y aunque cae en un paso, repite y se lleva la vía sin problemas. Jordi tampoco parece sufrir demasiado para llegar a la cadena.

Dos posibles nuevos escaladores.

Recogemos todo, Subimos hasta el parking y nos despedimos de Zombi y Jordi. Montamos en la furgo y nos vamos a buscar un buen sitio para comer.

Paramos junto a las vías de Collsuspina. Montamos una ducha con una garrafa de agua caliente colgada de la chapa de una de las vías que hay antes de llegar al sector. Es la primera vez en mi vida que me ducho así y ha sido una buena experiencia que seguro repito en más ocasiones. Después de la ducha, desplegamos mesa y sillas y en pocos minutos ya estamos comiendo.

Tras la comida, un paseo hasta las vías para que Txell las vea y una vez finalizada la visita vuelta a la furgo y carretera hasta Ribes de Freser, donde ella ha quedado con compañeras y amigas del STP. Para mi sorpresa, conozco a la mitad de la gente.

Charla tranquila delante de una pizza en la Arcada. Cada vez llega más gente. Ahora soy yo el que vive otra realidad. Se ha juntado muchísima gente para concursar en la V Clàssica a l’Olla de la Vall de Núria.

Llega Iol, una de las amigas de Txell. En pocos minutos decidimos que lo más cómodo será dormir todos en la misma furgo. Subimos hasta Queralbs, aparcamos la furgo en el parking y poco después ya estamos durmiendo.

Momentos de paz y soledad.

Toca madrugar mucho. Almorzamos rápido y nos subimos hasta la estación donde un cremallera repleto de corredores, nos sube hasta Núria.

Empiezo a encontrarme con amigos y conocidos del Piri. Charla tranquila con ellos mientras Txell no para de presentarme gente. Soy incapaz de recordar todos los nombres.

Falta poco para la salida, me despido de Txell, de Iol y del resto de la gente y me pongo en marcha.

Empiezo a caminar con calma en dirección a la Coma d’Eina. Me entretengo mirando a las marmotas. A la altura de la Feixa giro a la derecha y empiezo a ascender hasta la arista que me llevará hasta el Pic de Noufonts 2861 m. Bebo algo de agua y me como unas cuantas almendras. El tiempo se está estropeando, la temperatura baja y el viento es muy fuerte. Me pongo de nuevo en marcha. Llego al Pic d’Eina 2789 m. Desde allí bajo hasta el Coll d’Eina donde ya me empiezo a encontrarme con los primeros corredores. Subo hasta el Pic del Coll d’Eina 2771 m. Paso junto a uno de los puntos de avituallamiento y vuelvo a ascender para llegar al Pic de Núria 2794 m. Allí me planto y decido esperar a que pase Txell.

El viento es muy fuerte y hace bastante frío. La gente que corre no lo debe estar pasando demasiado bien. Empiezan a pasar algunos de los del Piri y otros del STP. Estoy mirando hacia el Pic de Finestrelles cuando Iol me sorprende pasando a mi lado y saludando. A los pocos minutos aparece Txell junto a Sol. Nos saludamos rápido, hago un par de fotos y siguen su carrera mientras yo empiezo un descenso tranquilo acompañado por una niebla que me complica un poco la bajada.

Al llegar abajo me voy hacia la meta mientras finas gotas de lluvia presagian que la cosa va a ir a peor. Ya ha llegado bastante gente y cuando llego, empiezan a entrar los primeros conocidos con los que me crucé arriba. Entra Iol y el tiempo se estropea cada vez más. La lluvia es fuerte y la niebla empieza a cubrir todo. Esperaba que Txell entrase poco después pero pasa un buen rato y no llega. Me preocupo un poco pero algo más tarde, bajo una intensa lluvia y apareciendo de entre la niebla, aparecen Txell i Sol cogidas de la mano y consiguen llegar a la meta dentro del tiempo permitido.

A partir de aquí todo es una vuelta tranquila a casa.

martes, julio 05, 2011

03/06/2011 - Sant Llorenç

Toni en els cridaners.

Paso a buscar a Ruben y nos subimos para Sant Llorenç. Aparcamos, en los depósitos, según me dice, y nos pegamos un buen pateo bajo el sol hasta el Gruyère.

Siempre he oído decir que el sector esta demasiado lleno de gente...y veo que no mienten. Casi la mitad de las vías están ocupadas.

Para calentar nos metemos en Punt Vermell 6a. En la segunda chapa ya me lío, me pongo nervioso y me acabo colgando. El resto de la vía sale bien pero me vuelvo a colgar al salir del diedro porque los brazos van infladísimos. Se mete Ruben y encadena fácilmente. A media vía llega Ses Illes, un amigo al que no conocía. Al bajar nos decidimos por la vía de la derecha, Hemisferi Nord 6a+. Primero se mete Ses Illes que la sube paseando. Después me meto yo y a media vía llega Marina y con Ses Illes cambian de sector. Encadeno sin demasiados problemas y Ruben hace lo mismo.

Llega Toni y Óscar y nos vamos todos a la Pared Gran.

Marina se mete en su proyecto, Quan es menja aquí 7a+ y yo me voy con Ruben, que como tiene ocupado su proyecto, se decide por En misión de Dios 7a+.

La primera parte la pasa bien pero al llegar a media vía...parece que la cosa se empieza a complicar y acaba tirando de cinta a cinta, mirando los pasos, descansando...y aunque chapa la última, no consigue llegar a la reunión. Por probar no se pierde nada, cojo un par de cintas y me meto yo. Hasta medía vía llego relativamente bien pero cuando llegan los pasos duros soy incapaz de seguir. Las manos se me abren y el coco tampoco ayuda demasiado. Me bajo.

Marina no ha conseguido encadenar y me voy a asegurar a Óscar que está probando Saree 6c peró no consigue salir del diedro y acaba claudicando..

Vuelvo donde Ruben. Toni se mete en Els cridaners 7c. Ruben va subiendo pero los pasos de arriba le siguen tirando para atrás y es incapaz de ver como llegar a la reunión. Toni que ha ido subiendo poco a poco mirando los pasos consigue llegar a su reunión y al bajar pasa la cuerda por la nuestra.

Aprovecho y me meto de nuevo, esta vez en Tope Rope. La primera parte sale bastante bien pero los pasos de arriba soy incapaz de encadenarlos continuos.Tengo que colgarme un par de veces y no llego ni a la reunión ni a dos cintas antes de esta.

Para acabar la jornada Toni y Ruben prueban sus vías en Tope Rope y los dos llegan a la reunión con algún descanso.

Nos despedimos del resto y Ruben y yo nos volvemos para casa.

jueves, junio 30, 2011

29/06/2011 - Collbató

Preparativos antes de la lucha.

Con Mónica teníamos una cuenta pendiente en Collbató. Justo cuando iba a escalar su primera vía una tormenta nos invitó a largarnos para casa. Hoy volvíamos a probar suerte, el tiempo había cambiado mucho y yo sufría por si el calor sería excesivo.

Al llegar a Collbató, aunque hace sol, una ligera brisa hace que el calor no sea infernal. Dejamos la furgo en la última calle, y con un tranquilo paseo nos acercamos hasta la Placa Gandhi.

Vuelvo a ponerme en la primera vía, la que quedó pendiente, Shakira 5b. Solo tiene un par de pasos un poco más puñeteros en el medio de la vía. Bajo y paso el turno a Mónica.

Se prepara y sube con bastante soltura...incluso los pasitos más complicados los ha pasado sin sufrir demasiado. Finalmente supera su reto y gana a Shakira.

Mientras subía Mónica ha llegado una pareja. Esperamos que dejen libre la vía que hay a continuación de la nuestra, charlando tranquilamente, y cuando llega el momento volvemos a la acción.

Del Tipi 5b, tal vez un poco más complicada que la anterior pero bastante parecida. Mónica la prueba y salva el paso más jodidillo pero después se rinde y prefiere bajar. Para desmontar aprobecho y me pongo en la siguiente, Batalla de Fetterman 5c. Monto reunión, recojo las cintas de las dos vías y damos la escalada por concluida.

Furgo hasta el Bruc para comer bajo la sombra en la terraza del Xico, clarita de medio, café y para casa...un ratito a la playa...un lujo.

miércoles, junio 22, 2011

20/06/2011 - Banyadores

Los primeros pasos de Mónica.

Hace un par de semanas, cuando Mónica se tenía que estrenar en su primera vía de escalada una tormenta, con su granizo, sus rayos y sus truenos, nos hizo desistir del intento, claudicando bajo la lluvia y acabando la tarde con unas cervezas en un bar de Collbató.

Cuando el lunes me preguntó si me pasaría por el Plafó, le propuse subirnos a Banyadores y así hacer ese estreno pendiente... y le pareció buena idea.

Quedamos en el Plafó y nos subimos para arriba. Dejamos el coche, pateo hasta los pies de vía y una vez allí, nos decidimos por el sector Clàssic.

Nos metemos en Curset 4b. Subo, la monto y le cedo el turno a Mónica. Por fin le llega el momento. Miramos el cielo, no hay ni una sola nube y allá abajo se intuye una buena tarde de playa.

Mónica empieza. No me equivocaba cuando pensé que no se le daría mal. Se queja en los primeros pasos pero sigue subiendo sin un aparente esfuerzo...sin contar con los temblores que le producen los nervios...aquellos pasos de Elvis que la mayoría hemos bailado en algún momento. Llega bastante bien a la reunión y así se lleva su primera vía el día de su cumpleaños. Felicitats!!!

Algo más a la izquierda cogemos el relevo de unos chavales que vuelven para casa. Charlamos un rato con calma disfrutando del paisaje y poco después nos ponemos otra vez en faena.

Ahora hacemos Iniciació 4. Vuelvo a montar la vía y se la dejo preparada. Esta vez Mónica sube bastante mejor y ya no hay asomo de temblores ni grandes esfuerzos.

Decidimos acabar la tarde antes de que empiece a oscurecer y nos bajamos para regalarnos un bocata y una cerveza antes de volvernos para casa.

domingo, junio 19, 2011

18/06/2011 - Calders

Zombi estudiando.

Cuando quedé al noche anterior con Zombi para ir a Calders pensaba que moriríamos de calor pero a mi también me apetecía volver a escalar por allí.

Cuando me despierto recuerdo que Zombi tiene una especie de pacto con el diablo y el día se está despertando nubladillo. Paso a recogerlo, me comenta que Ruben y Santi no van a venir y nos ponemos en marcha.

Almuerzo tranquilo en Calders y a escalar.

Bajamos por las cuerdas y nos vamos para la izquierda. Cada uno tiene su proyecto y los tenemos juntos. Zombi quiere intentar Aromes de Calders 7c y yo quiero volver a ponerme con La Bèstia Parda 7a+ que ya probé el noviembre pasado.

Zombi monta la vía con la calma, va estudiando los pasos sin prisas y se pelea bastante rato con los últimos metros antes de llegar a la reunión .

Cambiamos el turno y me meto en mi proyecto. No recuerdo los pasos pero por suerte son bastante evidentes y voy montando la vía. Cambio un par de pasos de como se supone que la gente hace la vía y consigo superar el miedo del mini flanqueo de la parte de arriba. Llego a la reunión y bajo con los brazo infladísimos y muy buenas sensaciones.

El sol, a momentos golpea con fuerza pero por suerte van pasando nubes que lo tapan el suficiente tiempo como para darnos márgenes respetables de sufrimiento calórico.

Zombi se mete pero le resbala un pié en el segundo paso y se baja. Vuelve al ataque y en los pasos de arriba que sigue sin tener claros acaba claudicando y se ha de colgar antes de acabar la vía.

Estoy nervioso. Meadita de tres gotas antes de meterme, gatos, magnesio y al ataque. Me siento fluir por la vía, con mis típicos temblores pero fluyendo. Consigo reposar un poco y recuperar la respiración colgado de la repisa. Sigo subiendo y supero el flanqueo un poco justito, más por miedo que por fuerza. Paso la cuerda por la última chapa, reposo de unos segundos y tres pasos más me hacen llegar a la reunión... proyecto conseguido.

Bajo feliz. Abrazo con Zombi, un plátano y un sorbito de agua para celebrarlo y volvemos a cambiar los papeles.

Zombi vuelve a la carga y otra vez los pasos de arriba le tiran para atrás. Al final consigue encontrar un pié que parece bueno y puede solucionar bastante bien la sección de arriba.

No quedan fuerzas para más intentos. Decidimos dejarlo aquí y volvemos para Calders. Bocata, birra y para casa.

jueves, mayo 26, 2011

24/05/2011 - Mas-Brullet (6c o V+/A1 - 295 m.)

Montserrat - Serrat del Moro.

Toni necesita practicar tapia y meter cacharros, para sacarse el título, y yo, aunque en una tapia paso más miedo del miedo que ya paso normalmente, de vez en cuando me dejo engañar...y que mejor que por alguien que está dispuesto a hacer toda la vía de primero.

Toni a decidido hacer la Mas-Brullet y yo, mientras tenga la cuerda por arriba, no encuentro demasiadas excusas para negarme. En el blog de Addictes a l’escalada encontramos la reseña y todos los largos muy bien explicados.

Madrugamos, aunque no demasiado, almorzamos en Monistrol, aparcamos en Santa Cecilia y repartimos trastos. A mi me toca hacer de mulo de carga...es la parte negativa de ir de segundo. Con el calor que hace por la mañana y la carga en la espalada, la subida hasta el pié de vía es un suplicio.

Salva llegando a la R2.

Vamos superando largos y cambiando el material en las reuniones. La verdad es que menos los largos de transición los otros los hemos disfrutado mucho, son muy divertidos y te obligan continuamente a jugar con diedros, oposiciones, bavaresas y empotramientos. A parte de esto, la gran mayoría de las reuniones son muy cómodas y la vía es poco aérea...supongo que por todo eso he disfrutado mucho de esta escalada.

Toni gestionando el L7.

Toni ha conseguido sacar toda la vía en libre, incluyendo una buena lucha en el noveno largo. Yo he tenido que hacer un A0 en la placa de 6b y aunque he intentado sacar el noveno largo en libre he sido incapaz y a medio largo me he tenido que colgar para descansar. El largo nos ha parecido muy, muy guapo.

Ya arriba, abrazos, agua, algo para picar y de vuelta al el terreno horizontal, después de bajar los dos rápeles donde caen bastantes piedras.

Cervecita y bocata de celebración en Monistrol y volvemos para casa.

lunes, mayo 23, 2011

21/05/2011 - Montgrony

Roger en Època Negre.

Roger y yo salimos de Premià, pasamos a recoger a Ruben y a Zombi, cargamos la furgo y ya no paramos hasta pasar por Campdevànol.

Almorzamos y una vez acabados los cafés nos subimos hasta Montgrony. Al llegar nos acercamos hasta La Vena y el sol que pensábamos que nos iba a hacer pasar unas horas en la tostadora se convierte en unas nubes feas que no presagian nada bueno.

Encontramos una cordada en las primeras vías y cuando voy hacia el final para hacer una foto me encuentro con otra, Joana y Santi. Llegaron el viernes por la tarde y se quedan todo el fin de semana.

Zombi viene con la idea de probar Època Negre 8a y se pone con Roger que también la intentará. Ruben y yo nos decidimos por Que la força t’acompanyi 7a.

Ruben le da un primer pegue para ir montándola y ver como van los pasos. Aunque la chorrera esta mojada y goteando se puede superar el paso y llegar hasta la reunión sin resbalar demasiado. Yo le doy un intento en Tope Rope y aunque tengo la sensación de arrastrarme y colgarme de cada cinta me recuerdan que estoy calentando.

Zombi y Roger se turnan en sus intentos y Ruben le da otro pegue y esta vez si que la encadena bastante in-extremis ya que en un par de pasos ha estado a punto de volar. Cuando es mi turno todavía me siento cansado y algo decepcionado. LLegan Santi y Joana. El se va a probar Època Negra con los fuertes y Joana se mete en Que la força t’acompanyi.

Al bajar se alían todos y me aprietan para que la pruebe de primero. Me meto y la verdad es que aunque si que me cuelgo en un par de veces la vía me ha salido mucho mejor de lo que esperaba...y eso me anima un poco más...todavía me queda ponerme más fuerte y darle unos cuantos pegues más pero la cosa parece que va mejorando.

Detrás nuestro, las nubes se han convertido en una tormenta y los truenos retumban entre las paredes. Cae algo de lluvia pero no llega a mojar la pared.

Antes de acabar y mientras Zombi le da un último intento, Ruben encadena Amadeus 6b+.

Nos despedimos de Joana y Santi. Paramos a comer algo en Campdevànol y nos volvemos para casa.

sábado, mayo 14, 2011

11/05/2011 - Collsuspina

Collsuspina.

Salgo a media mañana y me encuentro con Carles en La Roca. Desde allí salimos con la furgo y decidimos hacer una visita a Collsuspina, ya que el no lo conoce y a mi, para arrastrarme y quejarme un poco, no me importa más un sitio que otro...en todos lo se hacer igual.

Llegamos a Collsuspina y como era de prever, estamos solos.

Para calentar nos metemos en Yang 6b. Carles la monta y después encadenamos los dos. Después, a la izquierda, monto el 6b+ cortito de la placa. Ya lo tenía de hace tiempo pero esta vez aunque llego a la reunión, soy incapaz ni de recordar, algo normal, ni de de sacar los pasos..también normal, por desgracia. Carles le da un pegue y se la lleva con mucha facilidad. Yo hago otro intento y aunque es bastante mejor que el primero, me quedo sin encadene.

Nos damos por calentados y buscamos algo un poco más duro. Le enseño a Carles No ploris tan Puigdomenech 7a, mi primer 7a, y parece que le motiva. La monta poco a poco, mirando los pasos. Yo le doy un pegue en Tope Rope y voy sacando los pasos pero colgándome en un par de ocasiones. Carles le da otro pegue en Tope Rope y va matizando pasos. En mi turno,otra vez en Tope Rope, me equivoco en un paso, pero noto la mejoría. Carles le da un último pegue en Tope Rope y le sale toda... creo que en la siguiente ocasión se la lleva.

Cambiamos de vía y probamos con Esquirol 6a+. La cuerda ya la tenemos pasada y yo la pruebo en Tope Rope. Aunque tengo que colgarme para solucionar el paso de arriba, la recordaba más dura. Carles le da un pegue, encadena. con facilidad y damos el día por concluido.

miércoles, mayo 11, 2011

07/05/2011 - Montgrony

Zombi en Citius, Altius, Fortius.

Ya hacía demasiado tiempo que no salia a escalar con Zombi y cuando me llamó la noche anterior no dude más de dos segundos en decirle que yo me apuntaba.

Por la mañana al salir de casa estaba lloviendo. Zombi me recogió y nos fuimos para Montgrony. Durante todo el camino dudamos de que pudiésemos escalar pero no queríamos dejar de probarlo.

Al llegar a Gombrèn la cosa no había cambiado mucho. Entramos en el bar para almorzar y antes de salir nos pusimos a comentar el tiempo con una pareja muy agradable, Glòria y Carles. Nos despedimos y nos dijeron que tal vez se pasaban a vernos un rato.

Subimos hasta Montgrony y nos pusimos bajo los desplomes de La Vena, donde aunque ha seguido lloviendo durante todo el día, no nos hemos mojado. Zombi tiene un proyecto entre manos.

LLegamos bajo la vía y después del ritual de preparación, Zombi se pone a montar Citius, Altius, Fortius 8a. Va sacando todos los pasos y llega a la reunión.

Mientras descansa me decido a probar la vía en Tope Rope. Al mismo tiempo llegan Glòria y Carles. Aparte de colgarme de todas las cintas, no soy capaz de llegar a la reunión. Tampoco es algo que me preocupe demasiado, calentar con un 8a no es una de mis aficiones. Carles se anima y también la prueba y aunque tampoco llega a la reunión, consigue un intento bastante más digno que el mio.

Llega el turno de Zombi, supera todos los pasos y encadena su primer 8a.

MOLTES FELICITATS, ZOMBI!!!!!

Antes de desmontar la vía, vuelvo a intentar, otra vez en Tope Rope, subir un poco más pero solo consigo subir una cinta más que el anterior intento, antes de bajarme. Carles también prueba y aunque con alguna parada, si consigue llegar a la reunión y desmonta la vía.

Sigue lloviendo y seguimos sin mojarnos. Zombi monta Que la força t’acompanyi 7a. Yo la pruebo en Tope Rope y ni así consigo llegar ni a la mitad de la vía. Carles, con algún descanso llega a la reunión. Toca desmontar la vía pero parece que el mosquetón de seguridad no se abre y Zombi decide darle otro pegue, esta vez ya en Tope Rope, para intentar recuperar el mosquetón.

Llega a la reunión, desmonta todo, recupera el mosquetón y para abajo.

Nos despedimos de Glòria y Carles, paramos en Gombrèn otra vez para celebrar el encadene y nos volvemos para casa.

sábado, mayo 07, 2011

04/05/2011 - 7 Open Bloc Els Bous de la Salle


Aprovechando mi reciente ingreso en la larga lista del inem quedo con Marc y nos proponemos pasar dos días disfrutando del 7 Open Bloc de los Bous de la Salle.

Han sido dos días de diversión, de acabar con los dedos inflados, de dolor, de risas, de charlar con la gente, de hacer bloques propuestos por algunos amigos, de encontrarme con que el mundo es pequeño y como mínimo tengo tres amigos que son profesores en la Salle, de recuperar buenas sensaciones...

Tampoco vale la pena alargarme en explicaciones y fotos... las podréis encontrar en su Blog. Solo puedo dar las gracias a toda la gente que ha trabajado duro para que yo disfrute dos días de escalada.